Francisco X. Fernandez Naval

Cando o home enfermouela deixou a casa da cidadee regresou á aldea;á casa familiar; á xaneladende a que falarcoa lúa.Estamos ante un autor que sabe poñerse ás ordes daáemoción cando unha luz que chega sen previo aviso;ádesde un algures moitas veces descoñecido; lle ditaáo primeiro verso. O camiño que arrancou na vagaáepifanía inicial vai medrando daquela arredor da libreáe disciplinada asociación das palabras; ganduxandoáimaxes e metáforas e someténdose nun incógnito azar ás imposicións do ritmo.áAcaba chegando así; trenzada cuns versos puramenteáespontáneos e outros procurados a golpe de oficio;áa música marabillosa do encontro coa verdade. E aíndaáque nada na poesía é absoluto; o certo é que este é unálibro absolutamente a favor da lembranza conmovida;ánado por e para unha nai que cegou dúas veces; unhaápolo glaucoma; e a outra polo cruel esquecemento.Mais; tamén; unha nai que nunca perdeu nin a tenruraánin a luz. Estamos; por tanto; ante unha colección deápoemas nos que; como escribiu Eva Veiga: ?cada sombraáé unha escada no corazón da luz?.